بافت تاریخی بوشهر با مساحتی حدود ۳۸ تا ۴۰ هکتار، یکی از منحصربهفردترین بافتهای تاریخی و مسکونی ایران به شمار میرود، بافتی که چهار محله تاریخی بهبهانی، دهدشتی، کوتی و شنبدی را در خود جای داده و بخش مهمی از هویت تاریخی، فرهنگی و معماری بندر بوشهر را روایت میکند.
این بافت تاریخی به شماره ۲۳۶۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و شکلگیری آن به دوره نادرشاه افشار بازمیگردد؛ هرچند اوج رونق و شکوفایی آن در دوره قاجار رقم خورده است.
معماری خاص، کوچههای باریک و پیچدرپیچ، بناهای تاریخی، عمارتهای ارزشمند، مساجد، حسینیهها، کلیسا، بازار و آثار بهجامانده از حضور کنسولگری کشورهای مختلف، بافت قدیم بوشهر را به یکی از مهمترین میراثهای معماری جنوب ایران تبدیل کرده است.
با این حال، تصاویر موجود از بخشهایی از این بافت تاریخی، از وضعیت نامطلوب برخی بناها و فرسودگی و تخریب در نقاط مختلف حکایت دارد. تغییرات نامتجانس، دستکاری در برخی بناها و بیتوجهی به روند نگهداری و احیای بخشهایی از بافت، میتواند به مرور زمان اصالت معماری و هویت تاریخی آن را تحت تأثیر قرار دهد.
موضوعی که نیازمند توجه جدی دستگاههای مسئول، بهویژه متولیان حوزه میراث فرهنگی، مدیریت شهری و مسئولان استانی است.
حفاظت از بافت تاریخی بوشهر تنها به ثبت آن در فهرست آثار ملی محدود نمیشود؛ این میراث زمانی حفظ خواهد شد که برای نگهداری، مرمت، احیا و جلوگیری از تغییرات مخرب آن، برنامهای مستمر و عملیاتی وجود داشته باشد.
اکنون این پرسش مطرح است که برای جلوگیری از تخریب بیشتر بافت تاریخی بوشهر چه برنامهای در دستور کار مسئولان قرار دارد و سهم دستگاههای متولی در حفاظت از این میراث ارزشمند چیست؟
بافت قدیم بوشهر بخشی از شناسنامه این شهر و سرمایهای متعلق به نسلهای امروز و آینده است؛ بنابراین به نظر میرسد علاج واقعه پیش از آنکه بخش دیگری از این میراث تاریخی از بین برود، ضرورتی انکارناپذیر است.
📸 تصاویر: وضعیت بخشهایی از بافت تاریخی بوشهر
عکاس: فاطمه نیکدل
نظرات
0