کتابخانه‌ی علیمردان‌خان بختیاری الیگودرز که از لحاظ معماری و سازه ، یکی از کتابخانه‌های درجه ۱ استان لرستان محسوب می‌گردد . آرزومندیم با ایده‌پردازی، اراده‌ی مدیران و هم افزایی با تشکلّهای مردم نهاد ،قفسه‌های  این کتابخانه زیبا و دل‌پسند از کتاب‌های وزین، نفیس و به روز، مملو بشود .فضایی مفرّح، شاداب و دل انگیز  که خانواده ها و بالّاخص؛کودکان، نوجوانان، جوانان ومیانسالان،  بتوانند با مسرّت و تفکر به مطالعه وتقویت اندیشه؛ همّت بگمارند.به عنوان یک نفر، زاده‌ی الیگودرز همیشه دلم‌شغولیِ توسعه ی فرهنگی،ا جتماعی، اقتصادی  و علمی دیارمان را داشته، دارم و خواهم داشت. اندوهگین می‌شوم‌ که  سرمایه‌های فرهنگی، معنوی و فکری دیارمان پس از سالها ممارست، کسبِ تجربه‌ وعلم‌ آموزی، اکنون غُبارپیری برسیمای آنان فرو نشسته است.این سرمایه های افتخارآمیز  به دلیل کهولت سن عمدتاً خانه نشین شده اند. عجیب آنکه درگذرزمان؛ آهسته آهسته به بوته ی فراموشی سپرده شده اند.کمتر کسی به دیدارشان می‌رود یاکمتر کسی سراغشان رامی‌گیرد.
سرمایه های معنوی وفرهنگیِ دیارمان دردورانِ کهنسالی درعُزلت وتنهایی، زمان راسپری میکنند، ازاین وقایع وماجراها ،مغموم و دل می‌شوم!به راستی دیارمان از گذشته‌ها واکنون خود سرمایه‌های فکری، نخبگی، معنوی، میراث فرهنگی و مناظربکرِ طبیعیِ بسیاری دریادمان خود به یادگار  دارد.

به موضوعات زیر  ازبابِ دل‌مشغولی اشاره می‌شود:
۱_مجمع خیرّین میراث فرهنگی لرستان درتاریخ ۱۴۰۳/۶/۱۷درمرکز استان(خرم اباد)با۹ عضو به ریاست مدیرکل میراث فرهنگی رسماّ تشکیل که ۵نفر از اعضا بروجرد و۴ نفر از خرم آباد انتخاب شده‌اند ولیکن الیگودرز هیچ کُرسی ونماینده ای دراین مجمع ندارد!؟
۲_باتوجه به اینکه الیگودرز و روستاهای توابع آن در ادبیات حماسی‌، بالاخّص شاهنامه خوانیِ منحصربه فرد از اشتهار ملی برخورداراست و بالاترین ضریبِ با سوادی را مضافاً دراستان داریم چرا با این همه ظرفیت‌های خدادادی ،اشتیاق فراوان به ادبّیات حماسی و با آداب ورسومی کهن  و همچنین مناظرِ بدیعِ طبیعی‌اش(چشمه ساران وآبشاران شگفت انگیز) به عنوان پایتخت کتاب ایران انتخاب ن

۳_چرا ظرفیت‌های بی بدیلِ دیارمان همچون؛جوانان متخصّص، مشتاقان ادبیاتِ حماسی، ضریب بالای باسوادی،نخبه‌ها ،چشمه ساران و مناظر بکرِ طبیعی‌اش، توسط مدیران مرتبط به کشور و سایرملل، معرفی نمی‌شوند؟
۴_قدیمی ترین ابنیه واماکنِ دیارمان ،چند سال قدمت ودیرینگی دارند؟
 ۵_چرا فرهیخته‌گان، نُخبه‌ها ومشاهیرِ دیارمان درکانونِ توجه مدیرانِ استانی وملی، جهت معرفی قرار نمی‌گیرند؟
۶_برابر نظر کارشناسان حوزه آب‌ ازشهریور سال ۱۳۹۱ تا کنون درهرثانیه ۲۳ مترمکعب واستحصالِ  ۱۸۱میلیون مترمکعب درسال ؛آبِ گوارای چشمه سرداب .دره لکو.دره دایی وانوج الیگودرز به ۱۰شهر ویک صدروستا درفلات مرکزی ایران منتقل می‌شود.(اندوه بزرگ)
تنها میراثِ جاودانه‌ی شهر و دیارمان؛ همین جوانانِ متخصّص،کوشنده، نخبه‌ها ، سرآمدان و پیشکسوتان با تجارب، معارف و خاطراتِ نهفته درقلبِ آنان است.
 بعضاً به علّتِ بازی‌های روزگار، گاهی درخانه‌های خود نیز احساسِ بیگانگی و غربت می‌کنند!
 بعضی ازآنان‌، عُزلت را برگزیده و درخانه‌های خود یا در بلاد دور خاموش، بی‌ادّعا، بی‌تریبون و گاهی منتظرِ یک دوستِ قدیمی درمنزل نشسته اند تا کمی باگفت وشنود آرام بشوند.

به امید روزی که مستندی از زندگی شادروان‌ها،  استاد لونی، استادسیّد کمال رضوی، امیر سرتیپ آذرفر ودیگر سرآمدان ونخبه های دیارمان به دست توانمند هنرمندانِ دیارمان ساخته شود.نوابغ، فرهیختگان، پیشکسوتانِ شهرمان در حوزه‌های کارآفرینی، هنر، دبیات، علومِ خاص، علوم انسانی، علوم تجربی و... به افکار عمومی کشور و سایرِ ملل معرفی بشوند.