این روزها صدای هر انفجار، پیش از آنکه دیوارها را بلرزاند، دل‌ها را می‌لرزاند. کودکی با شنیدن هر صدای ناگهانی، چشم‌هایش را به پدر و مادر می‌دوزد؛ گویی در نگاه آنان دنبال پاسخ می‌گردد: همه‌چیز خوب است؟ و مادری، بی‌آنکه ترس خودش را نشان دهد، کودک را در آغوش می‌گیرد؛ خودش می‌ترسد، اما آغوشش را به پناهگاهی برای فرزندش تبدیل می‌کند.
چه بسیار پدرانی که این روزها نگران آینده‌اند و شب‌ها در سکوت، حساب فردا را با دل خود می‌کنند. چه بسیار مادرانی که لبخند می‌زنند تا خانه هنوز بوی آرامش بدهد. و چه بسیار آدم‌هایی که در میان هیاهوی خبرها، صدای جنگ و نگرانی‌های زندگی، بی‌صدا در خودشان فرو می‌ریزند.
و شاید سخت‌تر از همه، حال آدم‌هایی باشد که از آنها هیچ خبری نداریم. کسی که مدتی است صدایش را نشنیده‌ایم؛ دوستی که دیگر پیامی نمی‌فرستد؛ همسایه‌ای که همیشه لبخند می‌زد و حالا کمتر پشت پنجره پیداست. شاید در ظاهر زندگی‌اش ادامه داشته باشد، اما در درونش چیزی آرام‌آرام شکسته باشد؛ چیزی که نه دیده می‌شود و نه صدایی دارد.
آدم‌ها همیشه با گریه نمی‌شکنند. گاهی با لبخند می‌شکنند؛ با همان لبخندی که به دیگران می‌گویند: نگران نباش، من خوبم.
چه بسیار آدم‌هایی که تمام هنرشان این شده است که حال بدشان را خوب نشان دهند. سر کار می‌روند، سلام می‌کنند، می‌خندند، پاسخ می‌دهند و حتی دیگران را دلداری می‌دهند؛ اما وقتی شب می‌شود و خانه در سکوت فرو می‌رود، تازه با خودشان تنها می‌مانند. آنجاست که بعضی بغض‌ها بی‌صدا سر باز می‌کنند؛ بغض‌هایی که تمام روز پشت یک لبخند پنهان مانده بودند.
گاهی آدم‌ها از جنگیدن خسته نیستند؛ از تنها جنگیدن خسته‌اند.
شاید برای همین، در روزهایی که همه از حال جهان می‌پرسند، بد نباشد یک‌بار هم از حال یکدیگر بپرسیم. نه از روی تعارف، نه با عجله و نه فقط برای شنیدن یک «خوبم» و رفتن. گاهی کافی است کنار کسی بنشینیم و بگوییم: اگر چیزی در دلت هست، من گوش می‌دهم.
شاید یک تماس کوتاه، یک پیام ساده یا حتی یک «حالت چطور است؟» بتواند پنجره‌ای را در دل کسی باز کند که مدت‌هاست هوای تازه ندیده است.
ما از حال بسیاری از آدم‌ها خبر نداریم. نمی‌دانیم پشت کدام پنجره، کسی شب را با چه فکرهای سنگین به صبح می‌رساند؛ نمی‌دانیم کدام لبخند، آخرین سنگر یک دل خسته است؛ نمی‌دانیم کدام «خوبم»، معنای دیگری دارد.پس اگر امروز کسی را به یاد آوردیم، شاید بد نباشد صدایش کنیم. شاید آن سوی خط، کسی منتظر همین یک جمله باشد:
سلام... فقط زنگ زدم ببینم واقعاً حالت چطور است؟